Choroba Peyroniego – objawy, przyczyny, diagnostyka i leczenie

Choroba Peyroniego jest nabytą chorobą prącia, w której w osłonce otaczającej ciała jamiste powstaje włóknista blaszka. Może prowadzić do skrzywienia prącia podczas erekcji, jego skrócenia, zwężenia albo powstania deformacji przypominającej „klepsydrę”. U części mężczyzn pojawia się również ból podczas erekcji oraz zaburzenia wzwodu.

Choroba najczęściej rozwija się stopniowo. Początkowo może występować ból i zmieniające się skrzywienie. Jest to tzw. faza aktywna. Po pewnym czasie ból zwykle ustępuje, a deformacja przestaje się zmieniać – wtedy mówi się o fazie stabilnej.

Nie każda blaszka Peyroniego wymaga operacji. Sposób leczenia zależy przede wszystkim od fazy choroby, stopnia skrzywienia, długości prącia, obecności deformacji złożonych, jakości erekcji oraz tego, czy problem utrudnia współżycie.

Sprawdź konsultacje andrologiczne we Wrocławiu.

Nie.

Wrodzone skrzywienie

Jest obecne:

• od okresu dojrzewania
• praktycznie od pierwszych pełnych erekcji.

Zwykle nie występuje:

• blaszka
• ból
• stopniowe narastanie deformacji.

Choroba Peyroniego

Jest:

• nabyta
• pojawia się po okresie wcześniejszych prawidłowych erekcji.

Może powodować:

• wyczuwalną blaszkę
• ból
• stopniową zmianę kształtu prącia.

To rozróżnienie wpływa na sposób leczenia.

Nie.

Wielu mężczyzn z chorobą Peyroniego:

• nie pamięta żadnego konkretnego urazu prącia.

Możliwe, że zmiany powstają w wyniku:

• wielu niewielkich mikrourazów

zamiast jednego poważnego zdarzenia.

Dlatego brak urazu w wywiadzie:

• nie wyklucza choroby.

Najczęściej występuje skrzywienie prącia podczas erekcji.

Możliwe są również:

• wyczuwalna twarda blaszka
• ból podczas erekcji
• skrócenie prącia
• zwężenie
• deformacja typu klepsydra
• wgłębienie jednej strony prącia.

U części mężczyzn pojawiają się:

• zaburzenia erekcji
• trudność w penetracji.

Objawy mogą występować w różnych kombinacjach.

Oznacza miejscowe zwężenie obwodu prącia.

Podczas erekcji prącie może wyglądać tak, jakby było:

• przewężone w jednym miejscu.

Jeżeli zwężenie jest znaczne, może powstać efekt:

• „zawiasu”
• niestabilności prącia podczas penetracji.

EAU zalicza klepsydrę i deformację typu hinge do bardziej złożonych postaci choroby, które mają znaczenie przy wyborze rodzaju operacji.

To okres, w którym choroba nadal się zmienia.

Typowe są:

• stosunkowo niedawny początek problemu
• ból podczas erekcji
• narastające lub zmieniające się skrzywienie
• pojawianie się nowej deformacji.

EAU wskazuje, że krótki czas trwania objawów, ból podczas wzwodu albo niedawna zmiana deformacji sugerują:

• aktywną fazę choroby.

W tym okresie zwykle nie planuje się ostatecznej operacyjnej korekcji skrzywienia.

Nie ma identycznego czasu u wszystkich mężczyzn.

Przebieg może trwać:

• wiele miesięcy.

EAU wskazuje, że operację zazwyczaj rozważa się dopiero wtedy, gdy deformacja jest stabilna przez około:

• 3–6 miesięcy

a od początku choroby upłynęło zwykle:

• ponad 9–12 miesięcy.

Nie oznacza to obowiązku czekania bez żadnej pomocy.

W aktywnej fazie można leczyć:

• ból
• współistniejące zaburzenia erekcji
• w wybranych przypadkach samą deformację metodami zachowawczymi.

Całkowite samoistne ustąpienie znacznej deformacji jest mało przewidywalne.

Ból:

• często ustępuje samoistnie.

Natomiast znaczące wyprostowanie prącia bez leczenia:

• występuje znacznie rzadziej.

Dlatego przy dużej deformacji nie należy obiecywać pacjentowi, że wystarczy czekać, aż problem całkowicie zniknie.

Tak.

ED może wynikać z kilku mechanizmów.

Możliwe są:

• współistniejące choroby naczyń
• nieprawidłowa mechanika prącia
• deformacja utrudniająca penetrację
• stres i lęk związany z wyglądem prącia.

Dlatego w diagnostyce choroby Peyroniego należy zawsze ocenić:

• jakość erekcji.

EAU zaleca Doppler przede wszystkim wtedy, gdy potrzebna jest ocena hemodynamiki prącia z powodu ED, szczególnie przed operacją.

Nie bezpośrednio hormonalnie.

Może jednak prowadzić do:

• lęku przed seksem
• unikania kontaktu
• obniżenia samooceny
• napięcia w relacji.

Mężczyzna może wtedy odczuwać wtórny spadek:

• zainteresowania seksem.

Nie należy automatycznie interpretować tego jako niedoboru testosteronu.

Tak.

Blizna ogranicza rozciąganie osłonki białawej.

Możliwe jest:

• rzeczywiste zmniejszenie długości podczas erekcji
• subiektywne poczucie skrócenia z powodu skrzywienia.

Długość prącia jest jednym z parametrów, które EAU zaleca oceniać:

• przed planowaną operacją.

Może współistnieć z chorobą i szczególnie wpływać na erekcję.

U pacjentów z Peyronie i:

• cukrzycą
• nadciśnieniem
• miażdżycą

może istnieć dodatkowy komponent:

• naczyniowego ED.

Dlatego nie należy zakładać, że każda utrata erekcji wynika wyłącznie ze skrzywienia.

Tak.

Zdjęcie wykonane w domu może być bardzo pomocne w dokumentowaniu:

• kierunku skrzywienia
• stopnia deformacji
• zmian w czasie.

EAU wymienia samodzielną fotografię jako jedną z metod oceny skrzywienia.

Dobrze, aby zdjęcia:

• pokazywały prącie z kilku stron
• były wykonywane przy pełnej erekcji.

Nie zastępują jednak badania.

Nie.

Rozpoznanie choroby Peyroniego zazwyczaj jest:

• kliniczne.

EAU zwraca uwagę, że pomiar wielkości blaszki w USG:

• jest zależny od operatora
• nie jest szczególnie dokładny.

USG może być przydatne w określonych sytuacjach.

Może mieć znaczenie dla charakteru choroby i planowania terapii, ale nie jest jedynym kryterium leczenia.

Blaszka może z czasem:

• częściowo zwapnieć.

Nie oznacza to automatycznie:

• konieczności operacji.

Decyzja nadal zależy przede wszystkim od:

• deformacji
• funkcji seksualnej
• jakości erekcji
• oczekiwań pacjenta.

Postępowanie jest przede wszystkim zachowawcze.

Celem może być:

• ograniczenie bólu
• leczenie ED
• zmniejszenie progresji deformacji.

EAU zaleca leczenie bólu w fazie aktywnej przy pomocy odpowiednio dobranych leków przeciwzapalnych.

Możliwe są również inne metody zachowawcze, ale jakość dowodów dla części z nich jest ograniczona.

Mają zastosowanie przede wszystkim wtedy, gdy współistnieją zaburzenia erekcji.

EAU rekomenduje inhibitory PDE5:

• do leczenia współistniejącego ED.

Nie powinno się ich przedstawiać jako pewnej metody:

• usuwania blaszki
• prostowania każdego skrzywienia.

Nie ma wiarygodnych dowodów pozwalających traktować ją jako skuteczne samodzielne leczenie deformacji.

Podobny problem dotyczy wielu popularnych doustnych:

• suplementów
• przeciwutleniaczy.

Pacjent może przyjmować je przez wiele miesięcy, podczas gdy choroba:

• nadal się zmienia.

Leczenie powinno wynikać z aktualnych zaleceń, a nie reklam suplementów.

Może być wykorzystywana jako element leczenia zachowawczego lub skojarzonego.

EAU dopuszcza:

• urządzenia trakcyjne
• urządzenia próżniowe

w celu ograniczenia deformacji, podkreślając jednak ograniczoną jakość danych.

Nie należy oczekiwać identycznej poprawy u wszystkich pacjentów.

Dowody są nadal niewystarczające.

W aktualizacji EAU 2026 zwrócono uwagę, że pojawiły się nowe badania nad:

• osoczem bogatopłytkowym.

Dane nadal pozostają jednak:

• ograniczone
• wstępne.

EAU zaleca pełne poinformowanie pacjenta, że skuteczność PRP w zmniejszaniu bólu czy skrzywienia nadal nie jest dobrze ustalona.

Nie powinno się przedstawiać PRP jako pewnej regeneracji blaszki.

Kolagenaza ma dobre dane dotyczące zmniejszenia skrzywienia u odpowiednio wybranych pacjentów, ale jej praktyczna dostępność w Europie jest problemem.

EAU zachowuje rekomendacje dla kolagenazy w wytycznych ze względu na istniejące dowody, jednocześnie zaznaczając, że preparat został:

• wycofany przez producenta z rynku europejskiego.

Dlatego nie należy sugerować pacjentowi, że jest to rutynowo dostępna terapia w Polsce.

Gdy choroba jest stabilna, a deformacja istotnie utrudnia współżycie.

EAU 2026 zdecydowanie zaleca wykonywanie operacji dopiero, kiedy:

• choroba jest stabilna
• deformacja upośledza funkcję seksualną.

Nie powinno się operować:

• samej blaszki
• samego wyglądu

jeśli pacjent funkcjonuje dobrze i nie odczuwa problemu.

Dobór zależy przede wszystkim od długości prącia, kąta skrzywienia, typu deformacji i jakości erekcji.

Można wyróżnić:

• zabiegi skracające stronę przeciwną do blaszki
• zabiegi wydłużające stronę chorą z użyciem graftu
• implantację protezy u mężczyzn z istotnym ED.

Nie ma jednej najlepszej operacji dla każdego przypadku.

EAU zaleca ją przede wszystkim przy dobrej erekcji, odpowiedniej długości prącia i mniej złożonej deformacji.

Najlepiej nadaje się do sytuacji bez:

• istotnej klepsydry
• efektu zawiasu
• bardzo ciężkiego skrzywienia.

Wybór konkretnej techniki zależy:

• od chirurga
• od pacjenta.

Nie wykazano jednoznacznie wyższości jednej techniki plikacyjnej nad wszystkimi innymi.

Przede wszystkim przy zachowanej erekcji i bardziej zaawansowanej deformacji.

EAU wskazuje tę strategię u mężczyzn:

• z prawidłową funkcją erekcyjną
• ciężkim skrzywieniem
• niewystarczającą długością
• deformacją klepsydrowatą lub zawiasową.

Przed operacją trzeba bardzo dokładnie omówić:

• korzyści
• ryzyko ED.

Tak, ryzyko zależy od rodzaju zabiegu i wcześniejszej funkcji erekcyjnej.

Największe znaczenie ma to przy:

• bardziej rozległych zabiegach z graftem.

EAU wymienia pogorszenie erekcji jako jeden z problemów, które trzeba omówić przed operacją.

Dlatego przed zabiegiem należy bardzo dokładnie ocenić erekcję.

U części mężczyzn samo wprowadzenie protezy znacząco zmniejsza deformację.

Jeżeli pozostaje istotne skrzywienie, można zastosować dodatkowo:

• modelowanie
• plikację
• nacięcie
• grafting.

Zakres zależy od:

• deformacji
• bezpieczeństwa
• doświadczenia operatora.

Najczęściej nie.

Nowoczesna chirurgia nie polega po prostu na:

• wycinaniu całej blizny.

Zbyt rozległe usunięcie osłonki może zwiększać:

• ryzyko uszkodzenia mechanizmu erekcji.

Zabieg dobiera się do:

• geometrii deformacji
• jakości erekcji.

Nie należy gwałtownie zginać ani próbować mechanicznie przełamywać blaszki.

Może to prowadzić do:

• kolejnego urazu
• nasilenia stanu zapalnego
• uszkodzenia ciał jamistych.

Jeżeli stosowana jest terapia trakcyjna, powinna odbywać się:

• zgodnie z instrukcją
• odpowiednim urządzeniem
• po właściwej kwalifikacji.

Tak, bardzo wyraźnie.

Może powodować:

• wstyd
• lęk przed seksem
• obniżoną samoocenę
• unikanie partnerki lub partnera
• napięcia w relacji.

Stopień cierpienia nie zawsze odpowiada:

• liczbie stopni skrzywienia.

Dlatego leczenie powinno uwzględniać nie tylko:

• anatomię

ale również:

• funkcjonowanie seksualne
• jakość życia.

Konsultacja ma sens, jeśli pojawiło się:

• nowe skrzywienie prącia
• twarda blaszka
• ból podczas erekcji
• miejscowe zwężenie
• skrócenie.

Szczególnie ważna jest ocena, gdy:

• skrzywienie się zwiększa
• utrudnia penetrację
• erekcja jest słabsza
• problem wpływa na relację lub samoocenę.

Warto określić:

• kiedy pojawiły się pierwsze objawy
• czy skrzywienie nadal się zmienia
• czy występuje ból.

Dobrze zanotować:

• kierunek skrzywienia
• jego wpływ na współżycie
• ewentualne skrócenie.

Bardzo pomocne mogą być zdjęcia prącia w pełnej erekcji wykonane:

• z góry
• z boku
• z przodu.

Należy powiedzieć o:

• wcześniejszym urazie prącia
• zaburzeniach erekcji
• chorobach naczyń
• cukrzycy.

Warto poinformować również o:

• przykurczu Dupuytrena
• innych chorobach włóknistych.

Jeżeli wykonywano wcześniej:

• USG
• Doppler
• inne badania

warto zabrać wyniki.

Androlog Wrocław

Konsultacje andrologiczne i plan dalszej diagnostyki.

Zaburzenia erekcji

Przyczyny, diagnostyka i możliwości leczenia.

Urolog Wrocław

Ocena objawów ze strony układu moczowo-płciowego.