Skręcenie stawu skokowego – kiedy potrzebna jest szybka ocena?
Skręcenie stawu skokowego jest jednym z najczęstszych urazów kończyny dolnej. Zwykle dochodzi do niego podczas nagłego podwinięcia stopy, lądowania po skoku, biegu po nierównym podłożu albo gwałtownej zmiany kierunku. W efekcie więzadła stabilizujące staw mogą zostać rozciągnięte, częściowo naderwane lub całkowicie zerwane.
Najczęściej uszkodzone zostają więzadła po zewnętrznej stronie kostki. Typowe objawy to ból, obrzęk, tkliwość, krwiak oraz trudność w obciążaniu kończyny. Nie każdy taki uraz wymaga RTG, a nawet całkowite uszkodzenie jednego z więzadeł nie oznacza automatycznie konieczności operacji.
Ważne jest natomiast wykluczenie złamania, ciężkiego urazu więzozrostu lub innych uszkodzeń oraz właściwe przeprowadzenie rehabilitacji. Niedostatecznie usprawniony staw może pozostać niestabilny i być bardziej podatny na kolejne skręcenia.
Sprawdź konsultacje ortopedyczne we Wrocławiu.
Czym jest skręcenie stawu skokowego?
Skręcenie oznacza uraz więzadeł stabilizujących staw bez trwałego przemieszczenia powierzchni stawowych charakterystycznego dla zwichnięcia.
Więzadło może zostać:
- rozciągnięte
- częściowo uszkodzone
- całkowicie przerwane.
Najczęściej uraz dotyczy kompleksu więzadeł bocznych stawu skokowego.
Szczególnie często uszkadzane jest więzadło skokowo-strzałkowe przednie.
Jak najczęściej dochodzi do skręcenia kostki?
Typowy mechanizm to gwałtowne podwinięcie stopy do środka.
Może do niego dojść podczas:
- zejścia z krawężnika
- potknięcia
- biegania po nierównym terenie
- gry w piłkę
- lądowania po skoku
- gwałtownej zmiany kierunku.
Nie trzeba więc uprawiać sportu, aby doznać skręcenia.
Jakie są objawy skręcenia stawu skokowego?
Najczęściej pojawiają się:
- ból
- obrzęk
- tkliwość
- krwiak
- ograniczenie ruchu
- trudność w chodzeniu.
Przy cięższym urazie może wystąpić:
- duży obrzęk
- znaczna niestabilność
- niemożność normalnego obciążenia kończyny.
Nasilenie objawów nie zawsze dokładnie odpowiada stopniowi uszkodzenia więzadła.
Czy duży obrzęk oznacza zerwanie więzadła?
Nie zawsze.
Obrzęk może być znaczny również przy częściowym uszkodzeniu.
Z drugiej strony niewielki obrzęk nie wyklucza poważniejszego urazu.
Dlatego stopnia uszkodzenia nie powinno się ustalać wyłącznie na podstawie wyglądu kostki.
Czy krwiak po skręceniu jest normalny?
Może występować.
Przy uszkodzeniu więzadeł i drobnych naczyń krew może przemieszczać się w tkankach.
Krwiak może być widoczny:
- wokół kostki
- przy pięcie
- na bocznej części stopy.
Nie jest sam w sobie dowodem złamania.
Jakie są stopnie skręcenia stawu skokowego?
Tradycyjnie wyróżnia się trzy stopnie.
Skręcenie I stopnia
Więzadło jest rozciągnięte lub minimalnie uszkodzone.
Zwykle występuje:
- niewielki obrzęk
- umiarkowany ból
- zachowana stabilność.
Skręcenie II stopnia
Dochodzi do częściowego uszkodzenia więzadła.
Objawy mogą obejmować:
- większy obrzęk
- krwiak
- wyraźny ból
- częściową niestabilność.
Skręcenie III stopnia
Dochodzi do całkowitego przerwania więzadła lub kilku więzadeł.
Może wystąpić:
- znaczny obrzęk
- duży krwiak
- niestabilność
- istotna trudność w chodzeniu.
W pierwszych godzinach po urazie dokładna ocena stopnia może być trudna z powodu bólu i obrzęku.
Czy skręcenie można pomylić ze złamaniem?
Tak.
Objawy mogą być podobne.
Zarówno złamanie, jak i skręcenie mogą powodować:
- ból
- obrzęk
- krwiak
- trudność w chodzeniu.
Dlatego w odpowiednich sytuacjach potrzebne jest RTG.
Kiedy po urazie kostki wykonuje się RTG?
W podejmowaniu decyzji można korzystać z reguł ottawskich – Ottawa Ankle Rules.
Pomagają określić, kiedy prawdopodobieństwo złamania jest na tyle duże, że uzasadnia wykonanie zdjęcia.
RTG stawu skokowego jest szczególnie wskazane między innymi przy odpowiedniej lokalizacji bólu i:
- tkliwości kostnej w okolicy kostki przyśrodkowej
- tkliwości kostnej przy tylnej krawędzi lub szczycie kostki bocznej
- niemożności wykonania czterech kroków.
Reguły są narzędziem dla personelu medycznego i nie zastępują badania pacjenta.
Czy jeśli mogę chodzić, to nie mam złamania?
Nie można tego zagwarantować.
Możliwość wykonania kilku kroków zmniejsza prawdopodobieństwo określonych złamań, ale nie wyklucza wszystkich.
Istotne jest również:
- miejsce bólu
- tkliwość kostna
- mechanizm urazu
- wiek
- choroby współistniejące.
Dlatego nie należy kierować się wyłącznie tym, czy pacjent jest w stanie stanąć na stopie.
Czy każde skręcenie wymaga RTG?
Nie.
Jeżeli reguły ottawskie są ujemne i badanie nie sugeruje złamania ani innego poważnego urazu, RTG może nie być potrzebne.
Aktualne kryteria ACR dotyczące ostrego urazu stawu skokowego uznają RTG za badanie właściwe przy dodatnich regułach ottawskich, natomiast przy prawidłowej możliwości chodzenia i braku odpowiedniej tkliwości kostnej rutynowe obrazowanie zazwyczaj nie jest wskazane.
Najczęstsze pytania
Czy po każdym skręceniu trzeba zrobić RTG?
Nie. Przy prawidłowym badaniu i ujemnych regułach ottawskich RTG zazwyczaj nie jest potrzebne. Jeśli występuje odpowiednia tkliwość kostna lub brak możliwości wykonania czterech kroków, zdjęcie jest zwykle wskazane.
Czy jeśli mogę chodzić, to na pewno nie mam złamania?
Nie. Możliwość chodzenia jest ważnym elementem reguł ottawskich, ale nie jest jedynym kryterium. Niektóre złamania nadal mogą pozwalać na częściowe obciążanie.
Czy skręconą kostkę trzeba unieruchomić w gipsie?
Najczęściej nie. W większości prostych skręceń preferuje się leczenie funkcjonalne z odpowiednią stabilizacją i stosunkowo wczesnym uruchamianiem. Krótkotrwałe większe unieruchomienie może mieć zastosowanie przy cięższych urazach.
Czy trzeba chłodzić kostkę?
Chłodzenie może zmniejszać ból i poprawiać komfort. Nie jest jednak metodą „zrastającą więzadło” i nie zastępuje stopniowego powrotu do ruchu.
Czy można chodzić po skręceniu?
W wielu przypadkach tak, stopniowo i w granicach tolerancji, po wykluczeniu złamania i innych przeciwwskazań. Przy dużym bólu czasowo mogą być potrzebne kule.
Czy zerwane więzadło zawsze trzeba operować?
Nie. Nawet całkowite uszkodzenia bocznych więzadeł mogą być skutecznie leczone bez operacji. Leczenie chirurgiczne dotyczy przede wszystkim wybranych urazów oraz utrzymującej się przewlekłej niestabilności.
Czy po skręceniu potrzebny jest rezonans?
Nie na początku typowego urazu. MRI może być potrzebne przy przedłużającym się bólu, przewlekłej niestabilności lub podejrzeniu dodatkowych uszkodzeń.
Dlaczego kostka nadal „ucieka” po kilku miesiącach?
Może rozwinąć się przewlekła niestabilność mechaniczna lub funkcjonalna. Wymaga to oceny jakości gojenia więzadeł, siły mięśni i propriocepcji oraz ewentualnych dodatkowych uszkodzeń.